W słowach kilku o wydrze, bobrze i wilku

Bajki i opowiadania

Bajka o wilku i siedmiu koźlątkach.
autor:

Była pewnego razu jedna stara koza, która miała siedem koźlątek. Kochała je bardzo, jak każda matka kocha swoje dzieci. Pewnego razu poszła koza do lasu po trawę, a przed odejściem rzekła do dziatek:
- Drogie dziatki, idę teraz do lasu, strzeżcie się wilka: gdyby się tu dostał, pożarłby was wszystkie ze skórą i kośćmi.Koza rozmawia z koźlętami Umie on dobrze udawać, ale poznacie go po grubym głosie i czarnych łapach.
Koźlęta odparły:
- Kochana mateczko, możesz być spokojna, będziemy bardzo uważać!
Koza meknęła zadowolona i poszła do lasu.
Nie minęło wiele czasu, gdy zapukał ktoś do drzwi i zawołał:
- Otwórzcie, drogie dziatki, to ja, wasza matka! Wróciłam już z lasu i każdemu przyniosłam coś w podarunku. Ale gdy koźlątka usłyszały gruby głos, poznały, że to był wilk.
- Nie otworzymy ci - zawołały - nasza mateczka ma miły i cienki głosik, a ty masz głos gruby! Nie jesteś naszą mateczką, lecz złym wilkiem! Koźlęta widzą czarną łapę wilka
Pobiegł więc wilk do sklepu i kupił sobie wielki kawał kredy. Gdy go zjadł, głos jego natychmiast stał się cienki i delikatny. Potem wrócił de drzwi, zapukał i zawołał:
- Otwórzcie, drogie dziatki, to ja, wasza matka! Wróciłam już z lasu i każdemu przyniosłam coś w podarunku.
Ale koźlątka dojrzały czarną łapę, którą wilk wsadził w okienko, i zawołały:
- Nie otworzymy ci, nasza mateczka nie ma czarnych łap jak ty! Nie jesteś naszą mateczką, lecz złym wilkiem! Pobiegł więc wilk do piekarza i powiedział:
- Uderzyłem się w łapę, nasmaruj ją ciastem. Potem pobiegł do młynarza i powiedział:
Wilk smaruje łapę mąką - Nasyp mi mąki na łapę.
Młynarz domyślił się, że wilk chce kogoś oszukać, i wzbraniał się, ale wilk powiedział:
- Jeżeli nie uczynisz tego, to cię pożrę.
Wtedy młynarz przeląkł się i pobielił mu łapę mąką. Teraz wilk pobiegł po raz trzeci do chaty, zastukał i zawołał:
- Otwórzcie, drogie dziatki, to ja, wasza matka! Wróciłam już z lasu i każdemu przyniosłam coś w podarunku. Ale koźlęta zawołały:
- Pokaż nam swoją łapę, żebyśmy się mogły przekonać, czy jesteś naszą mateczką. Wilk wsunął umączoną łapę w okienko, a gdy koźlęta ją ujrzały, myśląc, że to powraca ich mateczka, otworzyły drzwi. Ale w drzwiach ukazał się - wilk! Koźlęta przeraziły się i próbowały się ukryć. Jedno wlazło pod stół, drugie pod łóżko, trzecie do pieca, czwarte do kuchni, piąte do szafy, szóste pod umywalnię, siódme do skrzynki ściennego zegara. Wilk wpada do chatki kozy i koźlątek Ale wilk odnalazł je szybko i niedługo się z nimi bawił: połknął jedno po drugim: tylko najmłodszego koźlątka w skrzynce zegarowej nie mógł znaleźć. Kiedy się już zły wilk najadł do syta, wygramolił się z domu, legł na zielonej łączce pod drzewem i zasnął chrapiąc głośno.
Wkrótce potem wróciła z lasu stara koza. Ach, cóż ujrzała! Drzwi stały otworem, stół, krzesła i ławki były poprzewracane, umywalnia potłuczona, poduszki i kołdra ściągnięte z łóżka. Poczęła szukać swoich dziatek, ale nigdzie nie mogła ich znaleźć. Daremnie wołała je po imieniu, nikt nie odpowiadał. Dopiero gdy zawołała najmłodsze koźlątko. usłyszała głosik:
- Tu jestem, droga mamo, w skrzynce od zegara. Biedna koza wydobyła koźlątko z ukrycia, ono zaś opowiedziało jej, że przyszedł wilk i pożarł wszystkich. Możecie sobie wyobrazić, jak gorzko płakała biedna koza po swoich koźlątkach! Wreszcie wyszła, w rozpaczy, przed dom na łąkę, a koźlątko biegło za nią. Wtem ujrzała leżącego pod drzewem wilka, który chrapał, aż drżały gałęzie. Obejrzała go ze wszystkich stron i spostrzegła nagle, że w brzuchu jego coś się porusza i...
"O Boże - pomyślała koza - czyżby moje biedne dziatki były jeszcze żywe?!" Prędko posłała najmłodsze koźlę do domu po nożyczki, igłę i nitkę. Patem rozcięła wilkowi brzuch i w tejże chwili wszystkie koźlątka, całe i zdrowe, wyskoczyły z brzucha wilczyska, który w pośpiechu ich nie pogryzł, lecz połknął w całości.
Toż to była radość dopiero! Koźlęta ściskały swą kochaną mateczkę, a koza z radości skakała do góry!
Potem rzekła:
- Teraz biegnijcie szybko i przynieście mi tyle ciężkich kamieni, ile udźwigniecie!
Siedem koźlątek naznosiło w mig mnóstwo kamieni, a koza nakładła wilkowi w brzuch, ile wlazło. Potem prędko zaszyła mu brzuch, a wilk nawet się nie obudził.
Kiedy się wilk nareszcie wyspał porządnie, wstał, ale ponieważ kamienie w żołądku wzbudziły w nim wielkie pragnienie, pobiegł do studni, aby się napić wody. Ale gdy tylko ruszył z miejsca, kamienie poczęły uderzać jeden o drugi w jego brzuchu. Wykrzyknął wtedy:
- Co się tak tłucze w moim brzuchu, Dlaczego takie mam pragnienie? - Myślałem, żem koźlątka połknął,
- A to są chyba kamienie!
A gdy przyszedł do studni i nachylił się nad wodą, ciężkie kamienie wciągnęły go w głąb wody.
Kiedy to ujrzały koźlątka, przybiegły i zawołały głośno:
- Zginął zły wilk! Zginął zły wilk! - I tańczyć poczęły ze swą mateczką dokoła studni.

źródło: http://www.bajecznik.com/?id2=92

Bajka o wilku
autor: Małgorzata Białas

Wilk czuł się bardzo samotny: dokuczał mu brak przyjaciół. Co prawda wszystkie zwierzęta były jego znajomi, ale żadnego nie mógł nazwać swoim przyjacielem. Ilekroć chciał się do któregoś zbliżyć, zwierzę uciekało w popłochu. Gdy próbował powiedzieć "dzień dobry" zającowi czy wiewiórce, one udawały, że go nie słyszą. Zawsze tylko mruczały: "że bardzo im się spieszy" i czym prędzej znikały w krzakach. Wszystkie małe i duże omijały go z daleka. Bały się go jak ognia i wolały go nie spotykać na swojej drodze.
Wilk czuł się coraz bardziej samotny. Jedynym zwierzęciem, z którym się spotykał i rozmawiał był sprytny lis. Jednak lis w oczach wilka nie uchodził za dobrego przyjaciela. Wilk wiedział, że jest bardzo przebiegły i sprytny. Nie mając jednak innych przyjaciół, nie gardził jego towarzystwem.
Pewnego dnia wilk i lis bawili się w chowanego. Najpierw ukrył się wilk. Lis bez trudu go znalazł. Potem schował się lis. Czekał i czekał w swej kryjówce. W końcu zniecierpliwiony wyszedł z ukrycia i zaczął krzyczeć. Wilk nie odpowiadał. Zaniepokojony lis wyruszył na poszukiwania. Znalazł wilka siedzącego na pniu.
- Co się stało? - zapytał lis.
- Jestem zmęczony - warknął cichutko wilk.
- Nie wygłupiaj się - zawołał lis - dopiero zaczęliśmy zabawę. - A może jesteś chory?
- Nie, nie jestem. Ale czuję się samotny i opuszczony. Nie mam nikogo bliskiego.
- A ja? - spytał lis.
- Oprócz ciebie, nie mam nikogo. Bawię się tylko z tobą, a chciałbym mieć wielu przyjaciół. W lesie nikt mnie nie lubi.
- Masz rację - odpowiedział lis. A po chwili namysłu zaproponował wilkowi, żeby poszukał znajomych na wsi w gospodarstwie.
Dodał, że mieszka tam wiele zwierząt, które na pewno się z nim zaprzyjaźnią, a on sam ma tam kilka znajomych kokoszek, które chętnie pozna z wilkiem...
Następnego dnia wilk spakował więc swoje manatki i wyruszył na wieś. Po długim marszu dotarł do gospodarstwa. Kiedy wszedł na podwórko, nie było tam żadnych zwierząt. Zajrzał do pierwszego brzegu budynku, niewielkiej owczarni. Wewnątrz spokojnie skubało sobie siano młode jagnię. Kiedy jednak zobaczyło w drzwiach wilka, zabuczało z całych sił: "ratunku, na pomoc!". Wilk jednak tym powitaniem nie zraził się. Zajrzał do kolejnego pomieszczenia. Ale i tutaj powitało go przeraźliwe beczenie. Koza podniosła alarm na całe podwórko.
- O tym, że na podwórku jest wilk wiedziały już chyba wszystkie zwierzęta. Kozy beczały, kaczki kwakały, koty miauczały, a gęsi gęgały. Zdziwiony wilk usiadł na środku podwórza. Pogrążony w myślach, nie zauważył, kiedy podeszło do niego kilka ciekawskich kur. Gdakały, gdakały i dziwiły się. Zaczęły wypytywać go, dlaczego jest taki smutny i czy kogoś szuka? Wilk odparł, że szuka tylko przyjaciela. Lis mu mówił, że tutaj znajdzie go na pewno. Kury, słysząc imię lisa, zaczęły nerwowo dreptać. Wilk zajęty rozmową z kurami nie przeczuwał niczego złego. Tymczasem sprytny lis zakradł się do kurnika i ukradł białą kokoszkę. Chwycił ją za szyję i zaczął pomykać w stronę lasu. W porę zauważył go jednak wilk i udał się w pościg. Złapał lisa, odebrał mu kurę i wrócił do gospodarstwa.
Zrozumiał, że chytrus wykorzystał jego naiwność. Wiedział, że zwierzęta będą uważały go za wspólnika i będzie musiał opuścić ich towarzystwo. W jego "wybaczcie mi, ja o niczym nie wiedziałem. Chciałem tylko znaleźć przyjaciół. Miałem nadzieję, że wy nimi będziecie, ale w takiej sytuacji nie mam żadnych szans". Rozpacz jego była tak wielka, że zwierzęta zaczęły go żałować. Podszedł do niego pies i poklepał go po grzbiecie. Rzekł: ,,Dla nas nie jesteś wrogiem. To ty uwolniłeś porwaną przez lisa kurę i nabrałeś się na jego przyjaźń.
Prosimy cię abyś został i zamieszkał z nami. Jeśli chcesz możesz razem ze mną pilnować obejścia''. To nowe zajęcie bardzo się wilkowi spodobało.


źródło: http://www.wilk.pentex.pl/archiwum/2004-01-02.php

Wilk Pyszałek (bajka buddyjska)
autor: Janusz Krzyżowski

Dawno, bardzo dawno temu w Indiach panowała wielka susza. Wyschły trawy na łąkach, a z drzew zaczęły opadać liście. Ptaki poleciały do innych krajów, a zwierzęta opuszczały swoje kryjówki i uciekały z wyschniętego lasu. Wielki wilk, który tam mieszkał też zaczął cierpieć głód. Nie miał na kogo polować. Pewnego razu wyczerpany i bardzo głodny spotkał na swej drodze lwa.
- O, królu zwierząt, przyjmij mnie na służbę. Będę robił wszystko co zechcesz byle byś tylko pozwolił mi zjadać resztki z twoich uczt.
- Dobrze, wilku. Musisz mi jednak wiernie służyć ? zaryczał król zwierząt. ? Masz codziennie rano biec na górę, która wznosi się nieopodal mojego legowiska, i tam wypatrywać jakiegoś bawołu, dzikiego konia albo inne zwierzęcia, na które warto zapolować.
Gdy je dostrzeżesz, musisz szybko przybiec i mnie zawiadomić. Resztki z mojej uczty będą należeć do ciebie ? tak lew opisał obowiązki nowego sługi. Przez następne tygodnie wilk codziennie wbiegał na górę i wypatrywał zwierząt, na które później polował lew. Obu wiodło się bardzo dobrze. Jedzenia było pod dostatkiem.
Wilk przytył. Futro lśniło na nim połyskliwie i był coraz pewniejszy siebie. Na koniec doszedł do wniosku, że lew bez niego nic by nie zdziałał.
Pewnego razu odezwał się:
- Słuchaj, lwie. Znudziło mnie już usługiwanie ci. Mam zamiar teraz sam polować na słonie. Teraz ty będziesz biegał na wzgórze i wypatrywał, czy jakiś nie zbliża się w naszą stronę, Jak go zobaczysz, przybiegniesz i powiesz mi, z jakiego kierunku nadchodzi. Resztka z polowania będzie dla ciebie.
Kiedy wilk to mówił, starał się wyglądać tak groźnie, aby nawet lew go się bał. Lew ze śmiechem zgodził się wypatrzyć wilkowi słonia. Po kilku dniach przybiegł do wilka i zaryczał:
- Wielki słoń nadchodzi od strony jeziora. Biegnij, wilku!
Głupi wilk popędził, a gdy tylko zobaczył nadchodzącego słonia, zaraz na niego skoczył. Ogromne zwierzę otrząsnęło się tylko, tak jak gdyby komar je ukąsił. Później słoń nadepnął na wilka i taki był koniec pyszałka.

źródło: http://www.orient.jkrzyzowski.pl/index_files/Bajki_buddyjskie.pdf

Trzy świnki
autor: Amy Steedman

Żyła sobie kiedyś stara maciora, która miała trzy małe prosiaczki. Świnki rosły tak szybko, że maciora uznała, iż czas, aby poszły w świat i same zaczęły się o siebie troszczyć. Pewnego dnia zwołała więc je wszystkie i powiedziała im co mają zrobić.
- Moje drogie dzieci - rzekła. - Już czas, abyście przestały mówić "Kwi, kwi, kwi" i nauczyły się mówić ?Chrum, chrum, chrum?, tak jak ja mówię. W domu nigdy nie nauczycie się dorosłego życia, musicie więc pójść w świat szukać szczęścia. Najstarsza świnka była zachwycona, że może odejść, i wyruszyła w drogę dumnie, bo czuła się już wystarczająco dorosła i uważała, że wie już wszystko, co trzeba.
Nie uszła daleko, gdy spotkała człowieka niosącego słomę.
- Dobry człowieku - powiedziała świnka uprzejmie ? czy dasz mi trochę słomy, abym mogła zbudować sobie dom?
Świnka dostała od razu słomy i zbudowała sobie wspaniały dom i była bardzo z siebie zadowolona.
Niebawem przebiegał tamtędy szary wilk. Kiedy zobaczył dom ze słomy, zatrzymał się i zapukał do drzwi, wołając:
- Świnko, świnko, wpuścisz mnie?
- Na włos na mej brodzie, o nie, nie, nie! - odpowiedziała świnka.
- A więc dmuchnę, chuchnę i domek twój zdmuchnę! - zawarczał wściekle wilk. Dmuchnął, chuchnął i zdmuchnął domek świnki, a ją samą zjadł.
Kiedy druga świnka wyruszyła szukać szczęścia, spotkała człowieka niosącego naręcze kolcolistu.
- Czy dasz mi trochę kolcolistu, abym mogła zbudować sobie dom? - zapytała świnka i człowiek dał jej to, o co prosiła.
Świnka zbudowała sobie piękny dom i właśnie siedziała sobie w nim zadowolona, kiedy drogą podkradł się stary, szary wilk. Pierwsza świnka była tak smaczna, że zapragnął następnej, więc bardzo się ucieszył, gdy zobaczył dom z kolcolistu. Podszedł do drzwi frontowych i głośno zastukał wołając:
- Świnko, świnko, wpuścisz mnie?
- Na włos na mej brodzie, o nie, nie, nie! ? odpowiedziała świnka rezolutnie.
? A więc dmuchnę, chuchnę i domek twój zdmuchnę! ? zawarczał niezadowolony wilk. Dmuchał i chuchał, dmuchał i chuchał, aż w końcu zdmuchnął domek świnki, a ją samą pożarł.
Trzecia świnka była o wiele mądrzejsza niż dwie pozostałe i kiedy ruszyła w świat, nie miała zamiaru budować domku ze słomy ani z kolcolistu, ale szła dopóki nie napotkała człowieka, który prowadził wóz załadowany cegłami.
- Właśnie tego potrzebuję - powiedziała do siebie świnka. Poprosiła więc owego człowieka, by zostawił jej tyle cegieł, aby mogła wybudować sobie domek. Dostała ich tyle, ile potrzebowała.
Wybudowała więc sobie wygodny, mały domek z ładną kuchnią i dużym kominem. Pomalowała drzwi wejściowe na zielono i zamocowała na nich mosiężną kołatkę. Potem poszła na targ i kupiła dużo naczyń i bardzo dużą wazę do zupy.
Wkrótce potem przechodził drogą stary, szary wilk i kiedy zobaczył chatkę, podszedł do zielonych drzwi i zakołatał głośno nową kołatką.
- Świnko, świnko, wpuścisz mnie? ? zawarczał.
- Na włos na mej brodzie, o nie, nie, nie! - odpowiedziała świnka, wyglądając ukradkiem zza fi ranek w kuchennym oknie.
- A więc dmuchnę, chuchnę i domek twój zdmuchnę! ? zawarczał wściekle wilk.
Dmuchał i chuchał, dmuchał i chuchał, aż zabrakło mu tchu, ale wszystko na nic. Nie mógł zdmuchnąć mocnego domu z cegieł.
Musiał więc obmyślić jakiś inny plan, a ponieważ był bardzo przebiegłym, starym wilkiem, próbował przemawiać jak najmilszym głosem udając przyjazne zamiary.
- Mała świnko - powiedział. - Czy chciałabyś kilka dorodnych rzep? Mogę pokazać ci pole, na którym rośnie ich tyle, ile dusza zapragnie.
- Jesteś bardzo miły ? odrzekła świnka. ? Gdzie jest to pole i kiedy przyjdziesz je pokazać?
- Leży na farmie pana Rzepińskiego, przyjdę po ciebie jutro o szóstej rano ? odpowiedział wilk.
Ale następnego dnia świnka sama poszła na pole rzepy o piątej rano i przyniosła do domu cały wór rzep, zanim zjawił się wilk.
Bardzo to rozzłościło wilka, ale starał się uśmiechać, jakby to był żart, i dalej przemawiał do świnki swoim ?przyjaznym? głosem.
- Świnko ? powiedział ? a może chcesz ze mną pójść po jabłka?
- Bardzo ci dziękuję ? odrzekła świnka. ? Gdzie jest ta jabłoń i o której po mnie przyjdziesz?
- Jabłoń rośnie w sadzie pana Jabłońskiego, przyjdę po ciebie o piątej rano ? odpowiedział wilk.
Oczywiście świnka wstała o czwartej i myślała, że zdąży wrócić z jabłkami, zanim nadejdzie stary wilk. Ale tym razem wilk także wstał o czwartej i zakradł się po cichu do sadu właśnie w momencie, kiedy świnka napełniała worek jabłkami. Jak tylko świnka spostrzegła wilka, tak okropnie się przeraziła, że najszybciej jak mogła wspięła się na jabłoń i spoglądała w dół zza gałęzi.
- Dzień dobry, panie Wilku ? zawołała uprzejmie. ? Czy chciałbyś, abym zrzuciła ci trochę jabłek?
I zaczęła trząść jabłonią starając się, by jabłka upadały jak najdalej od drzewa i toczyły się ze wzgórza w dół. Kiedy wilk pobiegł za nimi, świnka zeszła szybko z jabłonki, zarzuciła sobie wór na plecy i popędziła do domu. Ale chociaż biegła bardzo szybko, wilk był jeszcze szybszy i był coraz bliżej i bliżej. Prawie udało mu się załapać świnkę za koniuszek jej zakręconego ogonka, gdy znikała w zielonych drzwiach swojego domu. Jednak drzwi zatrzasnęły się tuż przed nosem wilka ? tym razem śwince udało się umknąć i bezpiecznie schować. Ale przebiegły, stary wilk udawał, że wcale nie był zły, i zaczął przemawiać słodkim głosem:
- Świnko ? rzekł. ? Czy wiesz, że dziś jest targ w miasteczku? Jeśli zechcesz ze mną pójść, przyjdę po ciebie o trzeciej po południu.
- Bardzo ci dziękuję ? odpowiedziała świnka. ? Będę gotowa o trzeciej.
Ale świnka poszła na targ na długo przed tym, zanim zegar wybił trzecią. Kupiła bańkę na mleko i wesoło toczyła ją przed sobą, gdy nagle zobaczyła, że na wzgórze wspina się podły, stary wilk.
Świnka ogromnie się przestraszyła, bo pomyślała, że tym razem wilk na pewno ją złapie i pożre. Nie miała gdzie się schować, więc wlazła do bańki, mając nadzieję, że uda jej się przeczekać w niej, aż wilk ją minie. Ale gdy tylko znalazła się w środku, bańka gwałtownie drgnęła i zaczęła toczyć się w dół ze wzgórza ze świnką w środku.
Bańka wyglądała tak przerażająco, kiedy mknęła drogą podskakując na wybojach, że stary wilk ogromnie przeraził się kiedy ją zobaczył, odwrócił się i zaczął uciekać najszybciej jak mógł. Gdy bańka zatrzymała się u stóp wzgórza, świnka wypełzła z niej i bezpiecznie zaniosła ją do domu.
Wkrótce stary wilk znów przybiegł i zakołatał do drzwi.
- Świnko ? powiedział. ? Dobrze, że nie poszłaś ze mną na targ, chociaż tak się umawialiśmy. Spotkałem po drodze okropnego potwora. Nie miał nóg, ale toczył się ze wzgórza tak szybko, że ledwo co udało mi się uciec przed nim.
- Cha, cha, cha! ? zaśmiała się świnka. ? A więc nie odgadłeś, że byłam w środku tego potwora. To była tylko moja bańka na mleko, którą kupiłam na targu. Wówczas wilk tak się rozzłościł, że nie mógł już dłużej udawać miłego.
- Znajdę sposób, aby cię pożreć, choćbym miał wejść przez komin ? zawarczał najgroźniej jak umiał.
Wtedy świnka pobiegła do kuchni, napełniła wodą największy garnek jaki miała i postawiła go na ogniu, by zagotować wodę. Nie upłynęło wiele czasu, a usłyszała w kominie złowieszcze skrobanie i domyśliła się, że to stary wilk. W jednej chwili podniosła pokrywkę garnka ? w samą porę, bo wilk właśnie z hukiem wypadł z komina i wpadł wprost do wody. Zanim zdążył się wygramolić, świnka szybko nakryła garnek pokrywką i ugotowała z wilka zupę.
Potem wydała przyjęcie dla swoich przyjaciół i wszyscy byli szczęśliwi, że nie ma już starego, złego wilka, który czyha na dobre, małe świnki, aby je pożreć.

źródło: http://www.rodzinakatolicka.pl/index.php/rodzinadzieciimlodziez/32-dzieciarnia/3291-najpikniejsze-bajki-trzy-winki

Wilk i Lis
autor: Jacek Fijołek

Wilk miał u siebie lisa, a czego chciał wilk, to lis musiał robić, bo był słabszy. Lecz lis chętnie pozbyłby się pana. Zdarzyło się, że obaj szli przez las. Rzekł tedy wilk "Rudy lisie, załatw coś do żarcia, albo ciebie zeżrę." Odparł więc lis: "Znam gospodarstwo, gdzie jest para jagniąt. Jeśli masz ochotę, pójdziemy po jedno." Pasowało to wilkowi, poszli więc, a list ukradł jagnię, przyniósł wilkowi i uciekł. Wilk zaś je zjadł, lecz nie miał wciąż dość, chciał jeszcze drugie, poszedł więc po nie. A że zrobił to niezdarnie, spostrzegła go matka jagniąt i zaczęła tak strasznie krzyczeć, że zbiegli się chłop "Ładnie mnie poprowadziłeś," rzekł, "Ale chciałem jeszcze drugie jagnię, a wtedy pochwycili mnie chłopi i złoili mi skórę." Lis zaś odpowiedział: "Dlaczego zawsze jesteś taki łasy."
Drugiego dnia znów wyszli w pole, a wilk znowu rzekł: "Rudy Lisie, załatw coś do żarcia, albo ciebie zeżrę." Lis odrzekł tedy: "Znam gospodarstwo, gdzie kobieta dziś wieczorem piecze pączki. Pójdziemy po nie." Poszli więc, lis zakradł się pod dom, rozglądał się i obwąchiwał tak długo, aż się dowiedział, gdzie stała micha. Wyciągnął potem sześć pączków i zaniósł wilkowi. "Masz tu swoje żarcie", powiedział i ruszył swoją drogą. Wilk połknął pączki w jednej chwili i rzekł: "Smakują malizną," poszedł więc i ściągnął w dół całą michę, że aż rozleciała się na kawałki. Zrobił się wielki hałas, wyszła kobieta, a gdy zobaczyła wilka, zawołała ludzi. Przybiegli czym prędzej i tłukli wilka ile wlezie. Bez czucia w dwóch nogach i głośno wyjąc dotarł do lisa. "Ale mnie brzydko wyprowadziłeś!", zawołał, "Chłopi mnie złapali i wygarbowali skórę." Lecz lis odpowiedział: "Dlaczego zawsze jesteś taki łasy."
Trzeciego dnia, gdy znów byli razem, a wilk z trudem kulał do przodu, rzekł mimo to znowu: "Rudy lisie, załatw mi coś do żarcia, albo zeżrę ciebie." Lis odpowiedział: "Znam człowieka, który zarżnął dziś zwierza, a cała beczka solonego mięsa stoi w piwnicy. Pójdziemy po nie. "Ale odejdę razem z tobą, żebyś mi pomógł, gdy nie będę mógł uciec." - "Niech i tak będzie," rzekł lis i pokazał mu swe lisie sztuczki i dróżki, aż wreszcie dotarli do piwnicy. Było tam mięsa w bród, a wilk zabrał się do niego od razu i myślał sobie "Minie trochę czasu, nim skończę." List także sobie nie żałował, rozglądał się jednak wszędzie, często biegał do dziury, przez którą weszli, i próbował, czy jego ciało jest jeszcze na tyle wąskie, by się przez nią przedrzeć. Wilk zaś powiedział: "Drogi lisie, dlaczego tak biegasz tam i z powrotem, wyskakujesz i wskakujesz?" - "Muszę przecież zobaczyć, czy nikt nie idzie," odpowiedział chytrus,, "Tylko nie żryj za dużo!" A wilk rzekł: "Nie odejdę, zanim beczka nie będzie pusta." Lecz wtem przyszedł do piwnicy chłop, który usłyszał hałas lisich skoków. Lis, gdy go zobaczył, wyskoczył jednym susem przez dziurę. Wilk chciał podążyć za nim, lecz upasł się tak, że nie mógł się przecisnąć i utknął. Chłop zaś przyszedł z kijem i zatłukł go na śmierć. A lis skakał sobie odtąd wesoło po lesie i się cieszył, że nie było już łasucha.

źródło: http://jababox.w.interia.pl/InteriaSent/WolfFox.htm